سیستم اتصال به زمین (ارتینگ) از دو نظر دارای اهمیت است:
۱. کارکرد صحیح سیستم و تاسیسات برق
۲. تامین ایمنی افرادی که از سیستم استفاده می کنند.
سیستم ارت در مورد اول دو هدف کلی را پیگیری می کند:
۱. در سیستم ارتینگ تلاش بر این است که شرایطی فراهم گردد که سیستم برقی از لحاظ فنی عملکرد صحیحی داشته باشد. به این منظور، از طریق زمین، مسیری به منبع تغذیه برقرار شده و ارتینگ (اتصال به زمین) توسط رله های حساس کشف می گردد.
۲. هدف دوم این است که شرایطی فراهم شود که در آن عایق بندی سیستم سالم بماند. همان طور که می دانید یک سیستم از رساناها و عایق ها تشکیل شده است. وظیفه رسانا و عایق ها دقیقا عکس هم می باشند. به این صورت که رساناها وظیفه دارند که عبور جریان برق را تسهیل نمایند و در مقابل عایق ها باید از عبور جریان برق در مسیرهای ناخواسته جلوگیری کنند. عایق ها نسبت به رساناها حساس تر هستند به گونه ای که اگر دمان انها از مقدار مجاز بیشتر شود سریع آسیب می بینند. علاوه بر این عمر آنها به شدت میدان و مدت زمان برقراری آن هم بستگی دارد. در نمودار زیر نحوه تغییرات مقاومت یک عایق در مقابل شدت میدان الکتریکی در مدت زمانی معین نشان داده شده است.
همان طور که نمودار نشان می دهد، شدت میدان با خط افقی مجانب می شود و این مقداری است که در مدت زمان طولانی، به عایق بندی در آن شدت میدان، آسیبی وارد نخواهد شد.
بنابراین یکی از مهم ترین اهداف سیستم ارتینگ، جلوگیری از انهدام عایق ها می باشد.
در پست های بعدی در مورد نحوه محدود کردن شدت میدان به منظور کاهش آسیب آمدن به عایق ها در یک سیستم ارتینگ، صحبت خواهیم کرد.
