1- متعارف

2- آدرس پذير

3- هوشمند

الف) نوع دستي فقط براي ساختمانهاي تا چهار طبقه كه فاقد آسانسور مي باشد استفاده مي شود.

ب) براي كليه ساختمانهاي بالاتر از چهار طبقه كه داراي آسانسور مي باشند نصب سيستم اعلام حريق اتوماتيك اجباري است.

پ) براي كليه مكانهاي عمومي- تجاري- فرهنگي- آموزشي- و… نصب سيستم اعلام حريق اتوماتيك اجباري است.

رتبه بندي سيستم ها:

دستي: فقط استفاده از اعلام حريق

اتوماتيك: دستي+ تشخيص اتوماتيك تنها براي فضاها با خطر بالاي حريق

دستي + تشخيص اتوماتيك مسيرهاي فرار

دستي + تشخيص اتوماتيك مسيرهاي فرار و اتاقهاي منتهي به مسيرهاي فرار

دستي + تشخيص اتوماتيك فضاهاي با خطر بالاي حريق و فضاهاي خواب

دستي+ تشخيص اتوماتيك كليه فضاها

منطقه بندي:

سهولت، سرعت و دقت در تشخيص و تعيين محل وقوع حريق به ويژه در ساختمانهاي بزرگ، لزوم تقسيم بندي ساختمان به مناطق كوچكتر و مجزا را بوجود مي آورد.

در ساختمانهاي متعارف معمولاً هر طبقه را به عنوان يك منطقه حفاظتي يا zone در نظر مي گيريم.

در ساختمانهاي بزرگ كه طبقات مساحت بالاي دارند يك طبقه ميتوان به چند طبقه حفاظتي تقسيم شود.

هشدار كاذب:

يكي از مشكلات سيستم هاي اتوماتيك اعلام حريق ارسال هشدار اشتباه و نادرست است كه در صورت تكرار اعتماد به اين سيستم را كاهش مي دهد.

پيامهاي خطا را ميتوان در پنج گروه طبقه بندي كرد:

1- هشدارهاي خطا ناشي از انجام كارهاي مانند پخت و پز، دود سيگار، دود اگزوز اتومبيلها، گرد و غبار

2- هشدارهاي ناشي از بروز عيب در شبكه

3- هشدارهاي خطا ناشي از اقدامات معرضانه مانند شكستن شيشه هاي شستي اعلام حريق

4- هشدارهاي خطا ناشناخته كه در هيچ كدام از دسته هاي بالا نميتوان قرار داد

در سيستم هاي متعارف با 40 وتكتور يا كمتر ارسال دو پيام خطا در سال طبيعي و معمولي تلقي مي شود

انواع سيستم هاي اعلام حريق اتوماتيك:

1- سيستم هاي متعارف

2- سيستم هاي آدرس پذير

3- سيستم هاي هوشمند

سيستم هاي اعلام حريق متعارف:

در اين سيستم چندين آشكارساز و كه يك منطقه از ساختمان را پوشش مي دهند در قالب يك مدار به هم پيوسته و به تابلو كنترل مركزي متصل مي شوند بنابراين هر مدار نماينده يك منطقه است.

نحوه همبندي تجهيزات كشف و تشخيص نسبت به تابلوهاي كنترل مركزي به صورت شاخه اي و شعاعي است هر تابلو كنترل مركزي متعارف ميتواند 4.2 – 12.8- 16- zone باشد.

حالتهاي مدار باز، عادي، هشدار و اتصال كوتاه چهار وضعيت هستند كه هر سيستم اعلام حريق ميتواند به خود بگيرد. تعيين هر يك از اين حالتها توسط كاهش يا افزايش دامنه جريان صورت مي گيرد بنابراين لازم است تا در كل مدار، جريان مستمري برقرار گردد تا با تغيير دامنه آن تابلو كنترل مركزي قادر به تعيين اوضاع مختلف باشد ضرورت برقراري چنين جرياني باعث مي شود از يك مقاومت انتهاي هر مدار استفاده شود ( 6.8-4.7)

حالتهاي مختلف سيستم اعلام حريق:

1- مدار باز: اگر در هر نقطه اي مدار قطع شود باعث كاهش و يا قطع جريان مستمر مي شود اين مورد توسط تابلو كنترل مركزي احساس و اعلام مي گردد

2- شرايط عادي: آشكارسازها جريان بسيار كمي را از خود عبور مي دهند كه همان جريان مستمر مي باشد

3- شرايط هشدار: در صورت شرايط حريق و فعال شدن آشكارسازها جريان عبوري از آنها افزايش يافته و ممكن است تا mA 50 برسد.

4- حالت اتصال كوتاه: در صورت بروز اتصال كوتاه در مدار اختلاف پتانسيل به صفر رسيده و جريان عبوري بشدت افزايش مي يابد.

در هر منطقه متعارف یا مدار انشعابی یک منطقه نباید بیش از 30 آشکارساز و تستی قرار گیرد.